Klas 2 en 3 voelen nergens om te gaan

Wat er meestal aan de hand is

Dit is de fase waarin de motivatie wegvalt terwijl de gevolgen juist beginnen.

In de brugklas was alles nieuw en spannend. In het examenjaar is er urgentie. Daartussenin zit een periode waarin je dochter geen enkele reden voelt om moeite te doen — terwijl dit precies de jaren zijn waarin haar profiel, haar niveau en haar vakkenpakket worden bepaald.

De inzet zakt op het moment dat de gevolgen het grootst zijn. Dat is geen toeval, het is de fase.

Onderpresteren wordt hier een gewoonte

Een leerling die de stof snel oppakt kan in deze jaren met minimale inspanning zesjes halen. Dat werkt — tot de bovenbouw, waar diezelfde aanpak niet meer volstaat en de gewoonte om niets te doen inmiddels twee jaar oud is. Wat dan een motivatieprobleem lijkt, is een aangeleerde werkwijze.

Cijfers gaan er ineens over

Determinatie, profielkeuze, op- of afstromen: beslissingen die eerder niet bestonden liggen nu op tafel.

“Het gaat toch goed genoeg”

Een zes voelt als geslaagd. Dat het met de helft van de moeite tot stand kwam, is geen argument dat aankomt.

Waar wij naar kijken

In deze fase kijken we naar beginnen en naar fouten benutten.

Van de zes gedragingen zijn dit de twee die in klas 2 en 3 het zwaarst wegen. Het gaat hier minder om kunnen en meer om aanzetten.

Uit zichzelf beginnen

Van pas beginnen als het niet anders kan, naar aan de slag gaan omdat het gepland staat. In deze fase is dat de moeilijkste van de zes, want er is geen externe druk.
Weten hoe je met fouten omgaat

Van een zesje accepteren zonder te kijken wáár de punten wegliepen, naar de fout benoemen. Zonder dat blijft ze op hetzelfde niveau hangen zonder te weten waarom.

Wat wij doen

Een reden zoeken die verder reikt dan het cijfer.

In deze fase werkt aanjagen averechts. Wat wél werkt is het gesprek over waar ze heen wil — en dat aan het werk van nu koppelen.

Het waarom eerst. Welke kant wil ze op? Zonder dat gesprek is elke planning een opgelegde lijst.
Niet betuttelen, wel erkennen. Dat ze het snel oppakt is waar. Dat er toch input nodig is ook. Allebei benoemen.
Fouten sorteren op oud werk. Waar liepen de punten weg? Vaak blijkt de zes een acht met slordigheden.
Kleine, zichtbare afspraken. Niet “beter je best doen” maar concreet wat er deze week gebeurt.

Wat je terugziet

Of ze begint zonder dat er druk op staat.

Bij de start leggen we vast hoeveel sturing ze nog nodig heeft om aan het werk te gaan. Later in het traject kijken we opnieuw, met dezelfde beschrijvingen.

Begint je dochter aan haar werk als er geen toets of deadline dichtbij is?

Nulmeting

Tussenmeting

Begint pas als het niet anders kan
Begint na een herinnering van jou
Begint uit zichzelf op geplande momenten
Werkt vooruit, ook zonder deadline

“Het kantelde toen we het over volgend jaar hadden in plaats van over deze week. Sindsdien zit ze er op maandag uit zichzelf bij.”

Notitie van de begeleider

Illustratief voorbeeld, geen leerlinggegevens.

De eerste stap

Begin met een nulmeting.

Na drie sessies weet je waar ze staat — en of het onwil is of een aangeleerde manier van werken.

Een intakegesprek van een half uur, met jou en met je kind apart.
Drie sessies waarin we vastleggen waar je kind staat op de zes gedragingen.
Een afsluitend gesprek waarin we de uitkomst doornemen en samen richting bepalen.

Je merkt meteen hoe de begeleider en de aanpak bevallen. Daarna beslis je of je verdergaat; je zit nergens aan vast.

Andere fases op de middelbare school

Of kies een vak

Kies waar je kind zit

Klas 2 en 3 voelen nergens om te gaan.